ΚΟΣΜΟΣ

Ξυπνήστε Πατέρες, η χώρα καταστρέφεται !

Η " απάντηση " τού Αρχιεπισκόπου...

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Η Ευρώπη δαιμονίστηκε...

Δήλωση Υπ.Εξ -- Τό Ισραήλ θα μπεί στήν Ε.Ε. !

Αυτόπτης μάρτυς...

Εξομολόγηση εκ βαθέων...

Παλαιός ροκάς, σημερινός Μητροπολίτης !

Ο αφορισμός τού Θεόδωρου Αγγελόπουλου...

-----------------------

ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΗΜΑ

+ Οί τάφοι τών κρεμασμένων...

ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ψηφίστε γιά τήν δίκη τής Χάγης...

VIDEOS.

+ ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΠΑΤΕΡΕΣ, Η ΧΩΡΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ !

Η παρακάτω δραματική ομιλία απευθυνόμενη καί ώς είδος επιστολής πρός τόν Αρχιεπίσκοπο καί τήν Ιεραρχία από τόν γνωστό μαχητικό πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Σαράντη Σαράντο πού έγινε τίς μέρες αυτές στό πολεμικό Μουσείο στήν Αθήνα, είναι στό σύνολό της καί μία κραυγή αγωνίας πού θυμίζει λόγο παράλληλο καί επίκαιρο μέ τά λόγια τού Αγίου Ιωσήφ Βρυένιου λίγο πρίν τήν Άλωση !

Τό επιστέγασμα τής ομιλίας του καί η αναφορά του γιά μετάνοια, γιά νηστεία καί προσευχή μήπως μάς λυπηθεί τελικά ο Θεός καί δέν μάς ξεπουλήσουν οί γνωστοί κάποιοι ώς ανδράποδα στήν διαολ - Ενωμένη Ευρώπη, άς γίνει γιά όλους μας τό μέγα ζητούμενο !

ΣΗΜΕΡΑ Κύριε μετανοώ καί αποστρέφομαι τήν όποια αμαρτία καί τό όποιο πάθος φουντώνει μέσα μου !

ΣΗΜΕΡΑ Κύριε σού ζητώ νά μάς σώσεις "...όν τρόπον ξέρεις Εσύ, καί όν τρόπο Εσύ θέλεις..."

" Μακαριώτατε , Σεβασμιώτατοι Άγιοι Πατέρες, Ευλαβώς ασπάζομαι την Δεξιάν Σας.

Μετά το πέρας της ημερίδος στο Πολεμικό Μουσείο τη 14η Ιανουαρίου 2012, με θέμα «Τα αίτια της «κρίσεως»στην Ελλάδα και προτάσεις για την υπέρβασή της» καί αφού ακούστηκαν μετά προσοχής οι εισηγήσεις των εγκρίτων ομιλητών από τους 1.000 περίπου συνέδρους, κληρικούς και λαϊκούς όλων των ηλικιών και αφού εξήχθησαν και ανεγνώσθησαν τα πορίσματα, προηγηθείσης ελευθέρας συζητήσεως, ευσεβάστως Σας τα καταθέτουμε. Οι ομιλίες δημοσιεύονται στο διαδίκτυο.

Κατά τη διεξαχθείσα συζήτηση και κατά τα διαλείμματα οι σύνεδροι εναγωνίως μας έθεταν το αμείλικτο ερώτημα που ασφαλώς θα έχει φθάσει και στα δικά Σας ώτα:

Εννοώντας τη διοίκησή Της, την Ιερά Σύνοδο, τους Μητροπολίτες, σύσσωμη την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ποτέ, μα ποτέ ο λαός μας, το Έθνος μας δεν βρέθηκε σε παρόμοια επικίνδυνη περίσταση.

Είναι η πρώτη φορά στη μακραίωνη ένδοξη ιστορία του Έθνους μας που όλοι οι κυβερνήτες του βρίσκονται όχι μαζί με το λαό που εκπροσωπούν, αλλά απέναντί του.

Είναι η πρώτη φορά που δεν έχουμε εκλεγμένο πρωθυπουργό. Είναι η πρώτη φορά που συμπολίτευση και αντιπολίτευση συστρατεύονται, ως μη ώφειλε, ενάντια στα συμφέροντα του λαού.

Είναι η πρώτη φορά που κόπτονται οι υπουργοί μας, όχι για τα συμφέροντα του λαού μας, αλλά για το πως θα είναι συνεπείς στους δανειστές τους, με κόστος την ολοκληρωτική καταστροφή, σε όλα τα επίπεδα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Είναι η πρώτη φορά που τόσο κυνικά και ωμά απειλείται και ονειδίζεται και σφυροκοπείται ο Ελληνορθόδοξος πολιτισμός και ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός.

Υπάρχουν αδελφοί μας άστεγοι και πεινώντες, πρώην ευκατάστατοι. Ψαχουλεύουν τα σκουπίδια για να βρουν κάτι φαγώσιμο.

Δύο χιλιάδες αυτοκτονίες ( 2.000 ) έχουν διαπιστωθεί το τελευταίο έτος. Και εξακολουθούν οι κυβερνήτες μας να μας απειλούν με νέες περικοπές αποδοχών και με πλήρη διάλυση της κρατικής μηχανής.

Μόνος στόχος και ύπατος να ανταποκριθούμε προς τις υποχρεώσεις μας στους δανειστές μας, και να υπογραφεί στανικά – «δημοκρατικά» - από τα δύο τρίτα της Βουλής των Ελλήνων η Δανειακή Σύμβαση. Με αμείωτους ρυθμούς, όποια νοικοκυριά ακόμη στέκονται, απειλούνται με την ανεμπόδιστη δράση των άγνωστων, πάντοτε ασύλληπτων ληστών.

Το πάντων όμως δεινότερον είναι, ότι από μέρα σε μέρα επίκεινται οι υπογραφές εκατόν ογδόντα ( 180 ) βουλευτών για να επικυρωθεί η επάρατη Δανειακή Σύμβαση.

Δυστυχώς ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας μας μαζί με τον υπουργό Οικονομικών το Μάϊο του 2010 υπέγραψαν μόνοι τους σ’ ένα δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου με τους δανειστές το ξεπούλημα ολόκληρης της Ελλάδος με όρους αμετάκλητους. Για να ισχύει όμως η Δανειακή Σύμβαση πρέπει να υπογραφεί από τα δύο τρίτα της Βουλής των Ελλήνων.

Βάσει αυτής της σύμβασης ξεπουλιέται έδαφος, υπέδαφος - ορυκτά, εναέριος χώρος, παραθαλάσσιος και υπερθαλάσσιος, πολιτιστικοί μας θησαυροί (πχ Ακρόπολη Αθηνών κ.τ.λ.) και όλη η ιδιωτική και δημόσια περιουσία της Ελλάδος. Απίστευτο και όμως αληθινό!

Ο Συνταγματολόγος ομότιμος καθηγητής της Νομικής κ. Γ. Κασιμάτης είναι ο πρώτος που έφερε εις φως τη Δανειακή Σύμβαση. Ήταν προσωπικός νομικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Απορεί και εξίσταται ο κύριος καθηγητής, πως το παιδί του Ανδρέα έφτασε σ’ αυτό το ακραίο κατάντημα, αφού τόσο εξευτελιστική Δανειακή Σύμβαση δεν θα μπορούσε να υπογραφεί από τους κυβερνήτες ούτε στο πιο άσημο κατεστραμμένο τριτοκοσμικό κράτος.

Τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, τα δισέγγονά μας θα είναι ες αεί δούλοι, υπήκοοι, αλυσσοδεμένοι στους δανειστές, δηλαδή στους άρχοντες της Νέας Εποχής, πάμφτωχοι, που δεν θα έχουν μοίρα στον ήλιο και στον αέρα της πανέμορφης και πανένδοξης χώρας μας.

Από τους δημοσιογράφους πληροφορούμαστε ότι κάτωθεν της Κρήτης Ρωσικά πολεμικά πλοία, καθώς και Αμερικανικά και Ισραηλινά με την παρουσία τους και με επίσημες προτάσεις στην Κυβέρνηση της χώρας μας ζητούν τη συγκατάθεσή μας για ευνοϊκότερη συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, δηλαδή με καλύτερους όρους από τους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μήπως η παρούσα συγκυρία είναι εκ Θεού οικονομημένη για να μπορέσουν οι κυβερνητικοί μας να έχουν άλλοθι για να μην υπογράψουν την παντοτεινή καταδίκη μας με την κύρωση της Δανειακής Σύμβασης;

Η Σεπτή Μακαριότητά Σας μετά των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος, εκφράζοντας το σύνολο του Ελληνικού λαού θα μπορούσατε να ζητήσετε από τους εκπροσώπους του Ελληνικού Κοινοβουλίου μας να μη επικυρώσουν τη Δανειακή Σύμβαση.

Μη μας κατηγορήσετε για εγωισμό, για υπέρβαση κ.τ.λ. Εγωισμό έχουμε άφθονο. Ο σεβασμός μας και η υπακοή επίσης είναι εγνωσμένα προς τα σεπτά πρόσωπά Σας. Όμως βρισκόμαστε στο παρά πέντε, στο χείλος του γκρεμού. Εσείς με το κύρος που διαθέτετε δεν θα αρθρώσετε μια λέξη;

Ο τίμιος Πρόδρομος γνωρίζοντας το τι τον περίμενε είπε μια φράση στον ανώτατο άρχοντα:

«Ουκ έξεστί σοι», και στο τέλος τέλος ο Ηρώδης δεν ξεπούλαγε εκατομμύρια υπηκόων. Ήλεγχε τον Ηρώδη για ηθικό παράπτωμα που σκανδάλιζε τους υπηκόους και τους έδινε κακό παράδειγμα.

Ο ίδιος ο Κύριός μας δεν εκφράστηκε πολλάκις σκληρά κατά της διεφθαρμένης εξουσίας της εποχής Του και της χώρας Του; Κατά ποίων ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, ο Χριστός μας εξαπέλυσε τα οκτώ ουαί;

Εναντίον των τυράννων αρχόντων της εποχής Του.

Ἦταν ἀγενής καί ἀδιάκριτος ὁ Κύριος ὅταν τούς ἀπεκάλεσε ἑπτά φορές «ὑποκριτές», καί μαζί «μωρούς καί τυφλούς», «ὁδηγούς τυφλούς», «υἱούς τῶν φονευσάντων τούς προφήτας»;

Ἡ Δανειακή Σύμβαση εἶναι ἀπείρως χειρότερη καί ἐγκληματικότερη τῶν μεμονωμένων δολοφονιῶν τῶν προφητῶν ἀπό τούς διεφθαρμένους ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων.

α. Ο Κύριος πήρε θέση κατά του σάπιου κατεστημένου

γ. Στιγματίστηκε διαχρονικά και παγκόσμια η κατάχρηση των διεφθαρμένων εξουσιαστών.

δ. Η θυσία του Κυρίου μας και το μαρτύριό Του δεν πήγαν χαμένα και

ε. Δια του θανάτου Του και της Αναστάσεώς Του, την οποία δεν κατάφεραν να ευτελίσουν οι εξουσιαστές, συνανέστησε καί συνεχριστοποίησε την πεσούσα φύση των ανθρώπων.

Εξακολουθούμε να είμαστε ελεύθεροι από τον ίδιο τον Κύριο στις επιλογές μας.

Μήπως όμως επιλέγουμε την ένοχη προσωρινή ατάραχη εν σιωπή βολή μας, η διακηρύσσουμε το λόγο της αληθείας όπως ο πρωτομάρτυρας Κύριός μας και τα εκατομμύρια των αγίων μαρτύρων που ευθαρσώς και θεοσθενώς αντέστησαν κατά των τυράννων εκάστοτε αυτοκρατόρων ειδωλολατρών η αιρετικών;

Σας θερμοπαρακαλούμε ευσεβάστως, ασπαζόμενοι τας τιμίας χείρας Σας και τους πολυμόχθους πόδας Σας, μη μας αφήνετε μόνο στο έλεος του Θεού. Έκαστος εξ Υμών των Ελλήνων Ορθοδόξων Ιεραρχών, κατά μείζονα λόγο η Ιερά Σύνοδος και κατά μέγιστο η Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος διαθέτει αναμφιβόλως τις προϋποθέσεις, την επινοητικότητα, την κατά κόσμο μόρφωση, την ηυξημένη ποιμαντική ευθύνη στην κρισιμότητα των καιρών και το φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, ώστε να ανταποκριθεί στο καυτό αίτημα του λαού μας και στην εξ αντικειμένου επείγουσα ανάγκη των περιστάσεων.

Εμείς, ως Εστία Πατερικών Μελετών, στα μέτρα που μας αναλογούν, με τις άγιες ευχές Σας διοργανώσαμε την αναφερθείσα ημερίδα, ως πρώτη αντίδραση κατά του ξεπουλήματος της χώρας μας και κατά της δια βίου σκλαβιάς παιδιών, εγγονών, δισεγγόνων και όλων των γενεών.

Δεν διανοούμαστε να παραδώσουμε αμαχητί τα σαρκικά και πνευματικά μας τέκνα στο στόμα του λύκου της Νέας Εποχής.

Η ευθύνη μας θα είναι ασύλληπτη ενώπιον του παναγάθου αλλά και αδεκάστου Κριτή, του Εσταυρωμένου και Αναστάντος και εν δόξη Αναληφθέντος εις Ουρανούς Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Σύμφωνα με έρευνα, επί Τουρκοκρατίας ένας πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως απηγχονίζετο κατά μέσον όρο ανά οκτάμηνο. Έκαναν κάποιους συμβιβασμούς μετά από πιέσεις των σουλτάνων, όταν όμως η συνείδησή τους τους πληροφορούσε ότι χρειάζεται σθεναρά ομολογία, την έδιναν με οποιοδήποτε κόστος.

Σας παρακαλώ να προσέξετε ότι το κείμενο αυτό δεν είναι αντιπολιτευτικό.

Είναι κραυγή πόνου και οδύνης. Είναι μια νόμιμη εκ του λαού διαμαρτυρία προς τους τριακόσιους βουλευτές μας που τελικά υποκύπτουν στις αφόρητες πιέσεις της κομματικής πειθαρχίας καταπατούντες το Σύνταγμα της πατρίδος μας και υπονομεύοντας το μέλλον των ερχομένων γενεών.

Ταπεινώς φρονούμε ότι θα πρέπει ως πνευματικοί πατέρες του Ορθοδόξου Ελληνικού λαού μας να κηρύξετε πάνδημη, όπου Ελληνικής γης, μετάνοια του τύπου:

«Έτι τρεις ημέρες και Νινευΐ καταστραφήσεται».

Να παρακληθούν, με τις Άγιες ευχές Σας, άπαντες οι Έλληνες πιστοί να νηστέψουν, να προσευχηθούν θερμότερα και να εγκρατευτούν για να ελκύσουν την άνωθεν βοήθεια.

Σε ανάλογη περίσταση ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε ζητήσει από τους πιστούς της εποχής του αυστηρότερες πνευματικές εν Χριστώ ασκήσεις, που έφεραν θαυμαστό αποτέλεσμα. Κάποιοι επώνυμοι η μη ίσως μας περιγελάσουν. Ο πιστός λαός θα υπακούσει, θα ανακουφισθεί και θα ανταποκριθεί.

Εξαιτούμαι τις άγιες ευχές Σας , Δια την Εστίαν Πατερικών Μελετών

ελάχιστος εν πρεσβυτέροις Αρχιμ. Σαράντης Σαράντος

εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμαρουσίου.

Αρκούνε όμως αυτοί οί παρακάτω λόγοι στά βουλωμένα πολιτικά αυτιά τών Κυβερνώντων, πού τρέμουν σάν λαγοί τούς ξένους , ή κάτι άλλο πιό δραστικό καί Επαναστατικό χρειάζεται;

Κραυγή αγωνίας για το μέλλον του τόπου που υποθηκεύεται απευθύνει με επιστολή του ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος στον Πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο.

Ο Αρχιεπίσκοπος χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα αναφέρει στην επιστολή του πως η υπομονή των Ελλήνων εξαντλήθηκε και δεν μπορεί να αγνοείται ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης “ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους».

Συντάξεις κόπηκαν, μεροκαματιάρηδες είναι σε απόγνωση και η ανασφάλεια έχει φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι, σημειώνει ο κ. Ιερώνυμος.

Μόνα θετικά σημάδια είναι πως αυτές τις ώρες, λέει ο κ. Ιερώνυμος, ξεπροβάλλει το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων που στηρίζουν τους απελπισμένους.

Ο Αρχιεπίσκοπος χαρακτηρίζει όλες τις πολιτικές που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι σήμερα (Βλ. Μνημόνιο) αποτυχημένες, υπογραμμίζοντας πως δεν είναι δυνατόν να ζητούνται και άλλα σκληρότερα, επώδυνα και άδικα μέτρα «στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας».

«Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο» λέει ο Αρχιεπίσκοπος στην επιστολή του στον Πρωθυπουργό και αφήνει αιχμές για την επιθυμία τους να υποθηκεύσουν την εθνική μας κυριαρχία.

«Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας», κάνοντας λόγο για «ύποπτη εμμονή σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας».

Ο Αρχιεπίσκοπος καλεί όλους να αποκρούσουν τους έξωθεν εκβιασμούς και τις θανατηφόρες συνταγές τους, υποστηρίζοντας πως η Ελλάδα δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν».

Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας.

Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους.

Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα.

Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης.

Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους.

Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους.

Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους.

Στις δύσκολες και - αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι.

Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων.

Για να δώσει ένα πιάτο φαϊ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους.

Δυστυχώς, όμως. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της Πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας.

Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο.

Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.

Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας.

Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια.

Απογοητευμένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι Ελληνες μας ρωτούν και ζητούν υπεύθυνες, ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις.

Ρωτούν που πάει η Πατρίδα μας. Ρωτούν τι επιτέλους μπορεί να σταματήσει το δράμα.

Τι μπορεί να ξαναγεννήσει την χαμένη ελπίδα. Δυστυχώς όμως !

Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά.

Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους.

Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές.

Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό.

Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας.

Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι.

Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης.

Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής.

Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.

Σε αυτούς τους δρόμους οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας. Ενώνοντας τις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους μας.

Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους.

Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα..."

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Η ΕΥΡΩΠΗ ΔΑΙΜΟΝΙΣΤΗΚΕ...

Η τελευταία ομιλία τού μητροπολίτου κ. Άνθιμου στήν Θεσσαλονίκη, καί η πνευματική διαπίστωσή του ότι η Ευρώπη καί τα κυρίαρχα Κράτη της μέσω ηγετών τους έχουν δαιμονιστεί, είναι ταυτόχρονα καί ένα σήμα κινδύνου γιά εμάς τούς Χριστιανούς πού κατοικούμε σ΄ αυτή τήν χώρα... Τό μέγεθος τής επικινδυνότητας αυτών τών ανθρώπων πού διογκώνεται από τήν ανικανότητα τής τρέχουσας κυβέρνησης το δείχνουν καί οί συνεχείς υπερφίαλες αξιώσεις τους να κυβερνήσουν τήν χώρα μας...

Καί όπως όταν μιλάς μ΄ έναν δαιμονισμένο δέν μπορείς να συνεννοηθείς αλλά μία σού γλιστράει από εδώ καί μία σού ξεφεύγει από εκεί, κατά τόν ίδιο ακριβώς τρόπο καί αυτοί οί νεοΓεργεσηνοί απόγονοι τού Χίτλερ συμπεριφέρονται στούς ηττοπαθείς δικούς μας κυβερνήτες πού τρέμουν σάν τούς λαγούς καθώς τούς κυνηγάει ο γκέκας...

Πιστέψαμε, ότι σάν μπούμε στήν Ευρωπαϊκή Ένωση θά τρώγαμε με χρυσά κουτάλια, αλλά δέν πέρασαν παρά μόνο λίγα χρόνια καί βρεθήκαμε να τρώμε σκουπίδια, να χάσουμε μισθούς καί συντάξεις, καί νά κλαίμε στούς τάφους τών αυτοκτονημένων...

Καί μετά απ΄ όλα αυτά να έρχονται μέσα από ένα απύθμενο θράσος καί νά μάς λένε "ότι τό 80% τών Ελλήνων θέλει να παραμείνουμε στό ευρώ ( πού μάς ρήμαξε ) καί στήν Ένωση καί τό ΔΝΤ πού ο γνωστός πολιτικός αρχηγός σάν αρνιά τού Πάσχα μάς ξεπούλησε...

«Η δοκιμασία που ευρισκόμεθα πλέον όλοι εμείς οι Έλληνες, έχει υπερβεί τα συνήθη όρια και φτάνει σε όρια που είναι πολύ δυσβάσταχτα και πολύ ταπεινωτικά για την ιστορία μας, την αξιοπρέπεια μας και για την τιμή μας», ανέφερε από τον άμβωνα του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου Ν. Ελβετίας, ο Σεβ. Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος.

Ο κ. Άνθιμος αναρωτήθηκε γιατί οι Έλληνες πρέπει να υφίστανται όλα αυτά από τους Ευρωπαίους, τονίζοντας ότι « αυτό, δεν μπορώ να το ερμηνεύσω…»

Επίσης αναφέρθηκε και στις τελευταίες συζητήσεις των Αρχηγών των κομμάτων και του Υπουργού Οικονομικών, υπογραμμίζοντας ότι όλα αυτά που συνέβησαν «είναι πράγματα που μας προσβάλουν».

«Τέθηκε αγαπητοί μου, από την Γερμανία να έρθει στην Ελλάδα απεσταλμένος επίτροπος της Ε.Ε., ο οποίος θα είναι δηλαδή ο ανώτατος άρχων της ρυθμίσεως των Κυβερνητικών αρμοδιοτήτων και μάλιστα πάνω από την Κυβέρνηση», ανέφερε ο κ. Άνθιμος.

Για να προσθέσει χαρακτηριστικά: «Δηλαδή μας εζήτησαν υποταγή και υποδούλωση, εις έναν μόνον άνδρα, με τις αρμοδιότητες που θα του δώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό δεν έχει συμβεί σε καμία χώρα».

Το λέγω πράγματι έτσι, με ερμηνεία καθαρά ποιμαντική, με ερμηνεία πνευματική.

Η Ευρώπη δαιμονίζεται, δεν ξέρει τι της γίνεται…

Αν ήξερε δεν θα άφηνε να εξελίσσεται μέσα στον Ευρωπαϊκό χώρο μια επέκταση της γνωστής θρησκείας ( τού Μουσουλμανισμού ) που φιλοδοξεί να κυβερνήσει στο κόσμο και να εκδιώξει τον Χριστιανισμό», ανέφερε ο κ. Άνθιμος.

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης εν συνεχεία ανέφερε ότι «αυτή τη στιγμή στην Αθήνα δεν υπάρχει Μητροπολιτικός Ναός για να λειτουργήσει, είναι κλειστός αυτός ο ναός που υπάρχει. Για διαφόρους λόγους που τον κρατάνε κλειστό και κυρίως των Κρατικών υπηρεσιών».

«Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν και αγωνίζονται, πως στην Αθήνα θα χτιστεί Τζαμί! Αυτό είναι σύγκρουση, που μπορεί να σε βγάλει έξω από τη σκέψη σου, να σε βγάλει έξω από τον εαυτό σου», πρόσθεσε ο Μητροπολίτης Άνθιμος.

Σε άλλο σημείο ο κ. Άνθιμος τόνισε: «Ο διάβολος κάνει την δουλειά του και η Ευρώπη κακώς δαιμονίζεται, γι΄ αυτό η προσευχή μας πρέπει να είναι και γι’ αυτούς, όχι μόνο για εμάς...»

Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε στο έργο που κάνει η Εκκλησία, για τους ανθρώπους εκείνους που πεινούνε εξαιτίας της περιπέτειας που μας έβαλαν αναγκαστικά οι Ευρωπαίοι.

«Κάθε μέρα λειτουργούν 14 συσσίτια και θα τα αυξήσουμε! Λόγω του ψύχους η μητρόπολη αναλαμβάνει την περίθαλψη αστέγων σε ξενοδοχεία, θα μείνουν για ένα τριήμερο σε κανονικά δωμάτια και θα φάνε φαγητό», ανέφερε ο Μητροπολίτης.

Η δήλωση με νόημα του Ισραηλινού Υπ.Εξ. κ. Άβιγκντορ Λίμπερμαν πού έγινε τελευταία, φαίνεται νά δείχνει ότι κοντά είναι ο προφητευμένος καιρός πού το Ισραήλ θά εκφράσει καί επίσημα πιά την επιθυμία του για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση !

Γιατί πώς θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς καί πώς θα μπορούσαν να εκπληρωθούν οί προφητείες τού προφήτου Δανιήλ αλλά καί τής Αποκαλύψεως γιά τον ερχομό τού Αντίχριστου πού "ώς κέρας μικρόν" θα ξεφυτρώσει ανάμεσα στά 10 υπάρχοντα κέρατα-Κράτη ( συμβολικός αριθμός ) καί ο οποίος με τόν ερχομό του θα καταργήσει καί θα εκδιώξει 2 άλλα Κράτη !

Άς ευχόμαστε, καί θερμώς στόν σωτήρα Χριστό άς προσευχόμαστε, ότι ένα από τα δύο αυτά Κράτη πού θα εκδιωχθούν από τον Αντίχριστο να είναι η Ορθόδοξη Ελλάδα μας καί να γλιτώσουμε κατά υποφερτό τρόπο τήν τυραννία αυτού τού δικτάτορα πού με τον μυστηριώδη κωδικό 666 θα υποτάξει μικρούς καί μεγάλους, ελεύθερους καί δούλους, άρχοντες καί αρχόμενους...

Το Ισραήλ θα πρέπει να γίνει μέρος της Ενωμένης Ευρώπης.

Αυτό δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Άβιγκντορ Λίμπερμαν στη Διεθνή Διάσκεψη, οι εργασίες τη οποίας άρχισαν στη Βιέννη με θέμα τις προοπτικές ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Ο Λίμπερμαν παράλληλα έκανε μια δήλωση με νόημα που προβλημάτισε πολλούς, καθώς, αφού είπε ότι το Ισραήλ είναι η μόνη σταθερή δημοκρατία στη Μέση Ανατολή, και εκπροσωπεί εκεί όλο τον Δυτικό πολιτισμό, παραπονέθηκε για τους "κακούς" τους γείτονες λέγοντας:

«Θα ήταν καλύτερα αν ο Μωυσής οδήγουσε τους Εβραίους κάπου στη γειτονιά της Γερμανίας, της Αυστρίας ή της Ιταλίας».

Στήν εισβολή τής Κύπρου είχε εξαφανιστεί από το Μοναστήρι μαζί με το σπαθί του γιά μιά εβδομάδα ! Πού ήσουν Ταξιάρχη μου καί πού πολεμούσες γλιτώνοντάς μας από τά χειρότερα;

Πριν έναν περίπου χρόνο, επισκεφτήκαμε, στην Παιδιατρική Κλινική του Τζάνειου Νοσοκομείου Πειραιά, την κόρη του κουμπάρου μας, η οποία είχε χτυπήσει το πόδι της και νοσηλευόταν.

Εκεί είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρόνων, το οποίο χρωστούσε τη ζωή του στον ίδιο τον Ταξιάρχη.

Πραγματικά ήταν απίστευτο το γεγονός που έζησαν οι γονείς τού μικρού κοριτσιού, οι οποίοι ευλαβούνταν πολύ τον Ταξιάρχη.

Σας γράφω, λοιπόν, το περιστατικό, όπως ακριβώς το άκουσα:

Η κοπέλα (μητέρα του κοριτσιού) όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει, εισήχθη στο μαιευτήριο και ως συνήθως, έξω από το χειρουργείο ήταν ο μέλλων πατέρας με όλους τους κοντινούς συγγενείς, περιμένοντας το ευτυχές γεγονός.

Όμως, μετά από πολύωρη αναμονή, βγαίνει ο ιατρός κατάχλωμος και βιαστικός, και αντί ευτυχούς γεγονότος αναγγέλλει ότι το μωρό... ενώ έβγαινε κανονικά, ξαφνικά κόλλησε το κεφαλάκι του στον κόλπο της μήτρας και δεν βγαίνει.

«Καταβάλλουμε προσπάθειες αλλά ακόμα και εάν σωθεί και δεν πεθάνει από ασφυξία, λόγω έλλειψης οξυγόνου, θα έχει υποστεί βλάβες ο εγκέφαλος...».

Αυτά είπε ο ιατρός και βιαστικά έφυγε για να ξαναμπεί στο χειρουργείο και να συνεχίσει τις αγωνιώδεις προσπάθειες.
Τα λόγια του είχαν πέσει σαν κεραυνός εν αιθρία. Τα έχασαν όλοι και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Την ώρα εκείνη με λίγο κουράγιο που βρήκε η μέλλουσα γιαγιά, ψέλλισε στο παλικάρι:

«Πήγαινε παιδί μου στην εκκλησία απέναντι και άναψε ένα κερί στον Ταξιάρχη. Εκείνος μπορεί να σώσει το παιδί μας».

Χωρίς δεύτερη σκέψη ο νέος άντρας έτρεξε και προσευχόμενος με δάκρυα στον Ταξιάρχη άναψε το κεράκι και γύριζε βιαστικά πίσω για να δει τί έκβαση θα είχε η όλη κατάσταση. Και από εδώ αρχίζουν τα παράξενα!

Μπαίνοντας στην είσοδο του νοσοκομείου, ένα άγνωστο παλικάρι τραυματιοφορέας τον σταματάει και του λέει:

«Μη φοβάσαι, ησύχασε. Όλα πήγαν καλά. Είναι καλά και η γυναίκα σου αλλά και η κόρη σου. Όλα τέλειωσαν καλά».

Το παλικάρι τον χιλιοευχαρίστησε κι ανακουφισμένο έτρεξε επάνω. Φτάνοντας στον όροφο, τους βλέπει όλους να περιμένουν με την ίδια αγωνία όπως ακριβώς τους είχε αφήσει.

Δεν ήξεραν τίποτε από αυτά που του είχε πει ο τραυματιοφορέας αλλά ούτε και είχαν νέα από τον ιατρό. Την ώρα που γίνονταν αυτά και ο μέλλων πατέρας κοιτούσε την μητέρα του παραξενεμένος, βγαίνει ο ιατρός ανακουφισμένος αλλά πλήρως σαστισμένος, και τους λέει τα εξής:

«Όλα πήγαν καλά και είναι καλά και η γυναίκα σας και το κοριτσάκι σας» και συνεχίζοντας να μιλάει αργά σαν υπνωτισμένος τους είπε:

«Ξέρετε, συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Την ώρα που αγωνιζόμασταν μάταια και εγώ και οι μαίες να κάνουμε κάτι μη θέλοντας να πιστέψουμε ότι χάσαμε πια το παιδί, ανοίγει η πόρτα του χειρουργείου και μπαίνει ένας νεαρός τραυματιοφορέας και μας λέει «κάντε στην άκρη. Θα την ξεγεννήσω εγώ».

Χωρίς να ρωτήσουμε το παραμικρό και δίχως να φέρουμε αντίρρηση υπακούσαμε , κάναμε στην άκρη και τον κοιτούσαμε σαν υπνωτισμένοι να ξεγεννάει την γυναίκα σας. Μετά από λίγο κρατούσε στα χέρια του το κοριτσάκι σας υγιέστατο και χωρίς να έχει υποστεί την παραμικρή βλάβη».

Ο ιατρός μιλούσε σαν χαμένος ενώ οι συγγενείς και ο πατέρας έκλαιγαν από χαρά αλλά και ευγνωμοσύνη στον Άγιο Ταξιάρχη, διότι όπως κατάλαβαν όλοι, ο μυστηριώδης τραυματιοφορέας δεν ήταν άλλος από Αυτόν.

Αυτό ήταν το μεγάλο και φοβερό θαύμα που άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

Αδελφοί μου, μη φοβάστε τίποτα. Ζει ο Θεός μας !

Και οι Άγιοι και οι Άγγελοι είναι σκέπη και προστάτες μας, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΚΙ ΑΓΑΠΗ ΘΕΟΥ. Και ας έχουμε στο μυαλό μας και κάτι άλλο.

Εάν δεν εισακουστεί καμιά φορά η προσευχή μας και δεν ζήσουμε κι εμείς ένα τέτοιο θαύμα, ΜΗΝ σκανδαλιστούμε, ΜΗΝ γογγύσουμε, ΜΗΝ πούμε γιατί σε εκείνους και όχι σε εμάς.

Να θυμόμαστε πάντα πως όταν δακρύζουμε εμείς, δακρύζει κι ο Χριστός, ο οποίος έδωσε το Αίμα Του επάνω στο Σταυρό για όλους εμάς και είναι ο ΜΟΝΟΣ που μας αγαπάει πραγματικά.

Για να μην εκπληρώνει λοιπόν, κάτι που διακαώς εμείς ζητούμε κάποιο λόγο θα έχει. Εκείνος ξέρει πολλά περισσότερα από το φτωχό και μικρό μας μυαλό.

Πρέπει να μάθουμε να έχουμε πάντοτε εμπιστοσύνη στην Κρίση Του και στο Θέλημά Του. Είναι ο Δημιουργός μας και δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ. Ότι κι αν γίνει.

Η καθαρή καί όχι η "πονηρή" καί επιλεκτική τών αμαρτιών μας Εξομολόγηση, φέρνει τήν συμφιλίωσή μας με τον Χριστό πού ξέρει καί τα απόκρυφα τής ζωής μας...

Καί μέσα από την παραδοχή μας ότι φταίξαμε καί ότι θα διορθωθούμε, ανοίγει νέους δρόμους γιά τήν ασφαλή σωτηρία μας...

"Βρισκόμουνα στο γραφείο μου, στο ίδρυμα που ο Θεός με βοήθησε να δημιουργήσω στο Παγκράτι (ήμουν ακόμα αρχιμανδρίτης , πριν γίνω Μητροπολίτης Πειραιώς).

Είναι απόγευμα και κοντεύει να βραδιάσει. Εξομολογώ, προσπαθώντας να ανακουφίσω ψυχές που έρχονται να βρουν ανακούφιση στο επιτραχήλι του Μυστηρίου της ιεράς Εξομολογήσεως.

Με ειδοποιεί ο επιτετραμμένος , που καθορίζει τη σειρά των προσερχόμενων την ώρα εκείνη στο ιερό Μυστήριο, ότι με ζητά επειγόντως ένας άντρας , 45 περίπου ετών, καλοβαλμένος και με θλιμμένο πρόσωπο. Τον δέχομαι αμέσως.

Είναι όντως ένας σοβαρός άνθρωπος , επιστήμων και επιτυχημένος στη δουλειά του. Μου ζητά με σοβαρότητα να εξομολογηθεί.
Ένας γνωστός του, του είπε το όνομά μου και τον οδήγησε εδώ, στο πτωχό μου εξομολογητήριο.

Ανοίγει την ψυχή του με ειλικρίνεια. Κάνει την πρώτη εξομολόγηση της ζωής του. Τα μάτια του βουρκώνουν κάποτε κάποτε. Τον ακούω με αγάπη και προσοχή.

«Όταν ήμουν παιδί», λέγει, «στο χωριό μου, επάνω στην Ήπειρο, πέρασε μία μέρα ένας ιεροκήρυκας . Ανέβηκε σε ένα πεζούλι σαν βράδιασε, στην πλατεία του χωριού. Μαζεύτηκαν γύρω του οι χωριάτες κι αυτός κύρηξε.

Εγώ πήγαινα τότε στο γυμνάσιο και μαζί με άλλους φίλους μου, συνομηλίκους μου, σταθήκαμε από περιέργεια στην άκρη της πλατείας και μέσα μας ,σιωπηλά, μάλλον τον περιπαίζαμε.

Όμως δύο λόγια του ιεροκήρυκα άθελά μου, ενώ γελούσαμε εμείς τα παιδιά ,καρφώθηκαν μέσα μου: « Όταν έχεις κάποια μεγάλη δυσκολία στη ζωή, γονάτισε και ζήτησε με πίστη τη βοήθεια του Θεού».

Τα λόγια αυτά του ιεροκήρυκα κόλλησαν μέσα μου. Πέρασαν από τότε 27 χρόνια . Τέλειωσα το Πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα και έκανα οικογένεια.

Δεν ήμουν ποτέ πολύ κοντά στην Εκκλησία, ούτε βέβαια και εχθρός. Έζησα όμως έως τώρα διάφορα προς την πίστη, κοιτάζοντας μόνο το επάγγελμά μου και την οικογένειά μου.

Τώρα έχω σοβαρά άρρωστη τη γυναίκα μου στον «Ευαγγελισμό». Η κατάστασή της είναι κρίσιμη. Τα δυο παιδιά μου έχουν μείνει στην επαρχία μαζί με τη γερόντισσα μητέρα μου. Υποφέρω ψυχικά με την αρρώστια της γυναίκας μου. Και τώρα, εκεί στο κρεβάτι του πόνου δίπλα που βρίσκομαι, έρχονται στην μνήμη μου ζωηρά τα λόγια εκείνα του ιεροκήρυκα, που είχα ακούσει προ 27 χρόνων και τον είχα περιπαίξει: « Στις δύσκολες στιγμές της ζωής σου, γονάτισε και ζήτησε βοήθεια από τον Θεό».

Γονάτισα για πρώτη φορά με πίστη και ταπείνωση και, κλαίγοντας ,ζήτησα τη βοήθεια του Θεού για την ετοιμοθάνατη γυναίκα μου.

Ένας συγγενής μου είπε: « Για να γίνει πιο εισακουστή η προσευχή σου, πήγαινε και εξομολογήσου». Τον ρώτησα: «Που να πάω». Μου υπέδειξε εσάς στον τόπο αυτό και ήλθα».

Προσπάθησα με πολλή αγάπη να τον στηρίξω . Του μίλησα για την αξία της πίστεως, τη δύναμη της προσευχής και την αγάπη του Θεού. Έφυγε ανάλαφρος , όπως μου είπε.
Σαν πέρασαν 15 περίπου μέρες , ένα απόγευμα που πάλι εξομολογούσα εκεί στο γραφείο μου στο ίδρυμα, ο άνθρωπος αυτός επανήλθε. ‘Ήταν με χαρούμενο πρόσωπο, χωρίς το βάρος της θλίψεως που είχε την πρώτη φορά.

Ήλθε να με πληροφορήσει ότι η γυναίκα του ξέφυγε τον κίνδυνο και είναι πολύ καλύτερα.

Εδόξασα τον Θεό. Είδα για μια ακόμη φορά τη μεγάλη αλήθεια ότι ο Θεός χρησιμοποιεί το μαστίγιο του πόνου για να μας αφυπνίσει από τον ύπνο της αμαρτίας. Είδα για πολλοστή φορά την επαλήθευση του λόγου του Ησαΐα: «Παιδεία Κυρίου ανοίγει μου τα ώτα» ( Ης. ν΄,5 ).

Και είδα ακόμη, για χιλιοστή φορά, στην πείρα και στην πράξη , τη μεγάλη αξία της πονεμένης προσευχής.
«Επικάλεσαί με εν ημέρα θλίψεως, και ελεξούμαι σε , και δοξάσεις με» ( Ψαλμ. μθ΄,15 ).

Από το βιβλίο : « Για σένα που πονάς» Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς Καλλινίκου Καρούσου
Εκδόσεις Χρυσοπηγή
Αθήναι 2011

Πίτσμπουργκ Σάββας: Ο ροκάς που έγινε...χάι τεκ Μητροπολίτης

Κάποτε τον συγκινούσαν τα ροκ ακούσματα και οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στο σανίδι. Μέχρι που τον κέρδισε η Εκκλησία.

Ο μητροπολίτης του Πίτσμπουργκ Σάββας Ζεμπίλλας υπήρξε ανήσυχο πνεύμα. Στα φοιτητικά του χρόνια διετέλεσε τραγουδιστής ροκ συγκροτήματος.

Ύστερα, δοκίμασε με επιτυχία το υποκριτικό του ταλέντο ως ηθοποιός στις παραστάσεις του πανεπιστημίου.

Σήμερα, στα 55 του, δηλώνει πως δεν μετανιώνει για τις επιλογές του και συνεχίζει να ακούει την αγαπημένη του μουσική, κάτι που τον κάνει ιδιαίτερα αγαπητό στη νεολαία.

Κρατώντας το iPad στο χέρι, γυρίζει από ενορία σε ενορία και μιλάει με τον κόσμο, όχι μόνο για τον λόγο του Θεού, αλλά και για... μουσική, σινεμά κατ ό,τι άλλο απασχολεί τους νέους.

Την ίδια στιγμή, οι φίλοι του στο Facebook πλησιάζουν τους 5.000, γεγονός που τον χαροποιεί όπως λέει στο «Έθνος της Κυριακής» αφού με τον τρόπο αυτό μπορεί να περάσει τα μηνύματα που θέλει στα νέα παιδιά.

Ο Σάββας Ζεμπίλλας γεννήθηκε το 1957 στο Γκάρυ της Ιντιάνα, πόλη που κατατάσσεται ανάμεσα στις πιο επικίνδυνες των ΗΠΑ.

Εκεί μεγάλωσε μαζί με τα 5 αδέλφια του. Ήταν το δεύτερο από τα 6 παιδιά του Σκευοφύλακα και της Σταματίας Ζεμπίλλα, οι οποίοι μετανάστευσαν από την Κάλυμνο και άνοιξαν παντοπωλείο.

Την εποχή που τελείωνε το σχολείο και ήρθε η ώρα των σπουδών, σχεδίαζε ήδη την «απόδρασή» του από την πόλη που μεγάλωσε, επιλέγοντας να φοιτήσει σε κολέγιο του Μέιν, παρότι είχε ήδη γίνει δεκτός σε κολέγια κοντά στο πατρικό του.

Η επιλογή του χαρακτηρίστηκε από την επιθυμία του να φύγει μακριά αλλά και την... τύχη: Επέλεξε τον φοιτητικό προορισμό του τοποθετώντας μια πυξίδα πάνω σε έναν χάρτη.

Επιστρέφοντας από το Μέιν, μαζί με την παρέα του φτιάχνουν το συγκρότημα Mick and the Malignants, επηρεασμένοι από ροκ θρύλους της εποχής όπως οι Ramones και οι Sex Pistols.

«Παίζαμε το κάθε τραγούδι σαν να ήταν το τελευταίο», λέει σήμερα ο μητροπολίτης ενώ θυμάται πως όλα τα σόου του συγκροτήματος «έκλειναν» με την πανκ εκδοχή του κομματιού των Who The kids are alright .

Έπειτα θέλησε να ασχοληθεί με την ηθοποιία. Αν και οι γονείς του τον προόριζαν για γιατρό ή δικηγόρο προτίμησε να δοκιμαστεί στο σανίδι του πανεπιστημίου, παίζοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε κλασικές παραστάσεις όπως το «Ξυπόλητοι στο Πάρκο» αλλά και το «Ιησούς Χριστός σούπερσταρ», όπου ενσάρκωσε τον Πόντιο Πιλάτο.

«Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, με ενδιέφερε πάντοτε η μουσική και ακόμη με ενδιαφέρει. Μικρός ήθελα να γίνω αρχαιολόγος και συγγραφέας. Στο κολέγιο φτιάξαμε το συγκρότημα όπου εγώ τραγουδούσα. Η μουσική που παίζαμε ήταν ροκ του '60» .

«Πήγα σε μοναστήρια. Ήθελα να ζήσω την απλή ζωή. Έμεινα δύο μήνες στο Άγιο Όρος, έναν μήνα στην Πάτμο, τέσσερις μήνες στην Κάλυμνο».

Ο ίδιος θυμάται έναν μοναχό στο Άγιον Όρος να τον ρωτάει αν έχει κάνει διανοητικές αμαρτίες ρωτώντας συγκεκριμένα αν έχει διαβάσει Νίτσε, Μαρξ και αν ακούει... Beatles!

«Ούτε 40 ημέρες δεν είχαν περάσει από τον θάνατο του Λένον κι εγώ ήμουν ακόμη σε πένθος. Του απάντησα λοιπόν ότι ναι, και Νίτσε είχα διαβάσει και Μαρξ και Beatles, άκουγα αλλά δεν θεωρούσα ότι είχα κάνει αμαρτία. Έτσι έφυγα και πήγα σε άλλο μοναστήρι του Αγίου Όρους».

Αν και μέχρι την ηλικία των 12 είχε επαφή με την ελληνική γλώσσα στο σχολείο, αργότερα ξέχασε τα ελληνικά του.

«Έμαθα τη γλώσσα διαβάζοντας Σεφέρη. Έπαιρνα βιβλία με τη μετάφραση δίπλα λέει με σπαστά ελληνικά.»

Τον περασμένο Νοέμβριο επιλέχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για τη θέση του μητροπολίτη του Πίτσμπουργκ.

Αφήνοντας πίσω του 12 χρόνια στη Νέα Υόρκη ως πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και έπειτα ως βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Δημητρίου, σήμερα είναι υπεύθυνος για τις 52 ενορίες της Πενσυλβάνια, του Οχάιο και της Δυτικής Βιρτζίνια.

«Τρέχω συνεχώς. Επισκέπτομαι ενορίες και παράλληλα προσπαθώ να βρίσκομαι δίπλα στους νέους. Ακούω τη μουσική που ακούνε, παρακολουθώ τι ταινίες βλέπουν για να ξέρω τι έχουν στον νου τους, τι τους αρέσει ώστε να μπορώ να επικοινωνώ μαζί τους. Να μην κρύβουν τίποτε από εμένα. Είναι μια αρχή και αυτό».

«Έχω σχεδόν 5.000 φίλους. Καθημερινά προσπαθώ να αναρτώ διάφορα νέα και η ανταπόκριση των νεότερων είναι εντυπωσιακή. Λαμβάνω 20 - 30 μηνύματα κάθε μέρα και αυτό είναι θετικό».

"... Ήμουν ανάμεσα σ' αυτούς που βρήκαν πεθαμένο το πρωί στο ξενοδοχείο, τον Gian-Maria Volonte. Όταν στο ξενοδοχείο της Φλώρινας τον άγγιξα, η κρυάδα του θανάτου έγινε ταραχή..." ( δηλώσεις Αγγελόπουλου στόν θάνατο τού Ζάν-Μαρία Βολοντέ ).

Η παρακάτω καταχώριση πού βάλαμε παρμένη από ένα Αγιορείτικο φόρουμ, δίνει μία άλλη διάσταση στόν τελευταία τραγικό θάνατο καί "από τό τίποτα..." θα λέγαμε, τού γνωστού σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Η επισήμανση όμως ότι όσοι συμμετείχαν σ΄ εκείνο τό έργο πού γυρίστηκε στήν Φλώρινα καί εξ΄ αιτίας του αφορίστηκε από τον τότε επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη ο Αγγελόπουλος, ότι όλοι τους βρήκαν βίαιο καί αιφνίδιο θάνατο, είναι αυτή πού θα πρέπει να μάς προβληματίσει ιδιαίτερα μιά καί δείχνει ότι κάθε αφορισμός πού γίνεται καί μάλιστα γιά λόγους ενάντιους στίς εντολές τού Θεού, είναι πάντα ένας δυσοίωνος αφορισμός..."

" Ένιωσα ανάγκη να γράψω ύστερα απο χρόνια το παρόν, με αφορμή τον τραγικό χαμό του παγκοσμίου φήμης καλλιτεχνικού κινηματογραφιστή και ποιητή, ίσως του κορυφαίου.

...Χειμώνας του 1990. Την ήρεμη και βαριά χειμωνιάτικη και όχι μόνο ατμόσφαιρα της Φλώρινας διαταράσσουν τα απαράμιλλα σκηνικά του Μικέ Καραπιπέρη στον ποταμό Σακουλέβα και η ξαφνική επιθετική του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου...

Ο υποφαινόμενος ζώντας ως μαθητής του Εκκλησιαστικού Οικοτροφείου θα επιχειρήσει μια αντικειμενική ματιά στα τότε γεγονότα αλλά και ένα ερμηνευτικό βλέμμα στη βασική ιδέα της δημιουργίας του Αγγελόπουλου με αφορμή την επόμενη του ταινία, το περίφημο "Βλέμμα του Οδυσσέα" που έχει σαφείς νύξεις για τα τότε διαδραματιζόμενα. Ο Αγγελόπουλος ήδη είχε γυρίσει 2 αν δεν απατώμαι ταινίες του στην περιοχή.

...Το σενάριο πέφτει στα χέρια της Μητροπόλεως. Άλλοι ομιλούν για κλοπή, άλλοι για αποστολή μέσω του Κρατικού Οργανισμού όπου αποστέλλονται τα σενάρια προς έγκριση και χρηματοδότηση, μέσω ανθρώπου που είχε πρόσβαση εκεί. Κύριος οίδε...

Το σενάριο υποστηρίζεται πως αναφέρει την Φλώρινα με όχι Ελληνικό όνομα, τα σύνορα προς Γιουγκοσλαβία τότε, σήμερα Σκόπια, ως προορισμό "ή Ελευθερία", η σκηνή στο συνοριακό ποτάμι όπου χωρισμένοι οι άνθρωποι τελούν Γάμο παρουσία ιερέως από απέναντι και όχι μαζί, θεωρήθηκε διακωμώδηση του Γάμου, ενώ ο ιερέας επί ποδηλάτου απρεπής.

Η 14χρονη τότε Δώρα Χρυσικού, γνωστή ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια από τη σήριαλ "η Ζωή της Άλλης", συμμετέχει σε ερωτική σκηνή, -μην φανταστείτε τραβηγμένα πράγματα απ΄όσο θυμάμαι έχω χρόνια που είχα δει το φίλμ-. Εδώ η κατηγορία είναι εκπόρευση ανηλίκου.

Ο Αγγελόπουλος αρχικά αρνείται να δεχτεί τροποποίηση του σεναρίου σε σχέση με την Φλώρινα και το μη ελληνικό όνομά της, ο ''πόλεμος'' ξεκινάει.

Έκρυθμη ατμόσφαιρα στις ενορίες και στο ποίμνιο, αγρυπνία σε ναό, νομίζω, συλλαλητήριο μεγαλειώδες από προσέλευση κόσμου -συμμετείχε και ο υποφαινόμενος-, εντάσεις έξω απο τον κινηματογράφο της Φλώρινας κατά την συνέντευξη τύπου των συντελεστών, την προβολή της ταινίας.
Αφορισμός την επομένη ημέρα με συμμετοχή στην όλη ακολουθία του κλήρου και των επιτρόπων των ενοριών της Μητροπόλεως.

Μαθητής εγώ τότε, να κάνω βόλτες στα ''νεοκλασσικά'' σκηνικά του Καραπιπέρη, αλλά και να φωνάζω συνθήματα στο συλλαλητήριο δεχόμενος τα επιχειρήματα της εκκλησιαστικής πλευράς.

Τα γυρίσματα συχνά γίνονται κάτω από κωδωνοκρουσίες, με αποτέλεσμα τμήμα της ταινίας να γυσριστεί χωρίς ήχο και να γίνει κάτι σαν ντουμπλάζ ή καλύτερα προσθήκη ήχου μεταγενέστερα. Στον τομέα αυτό εμφανή είναι τα πλήγματα της ταινίας το "Μετέωρο Βήμα του Πελαργού" στον τομέα του ήχου... Ίσως και ένας λόγος που η ταινία δεν είχε την αποδοχή από το εξωτερικό όπως αναμένονταν.

Θάνατοι τραγικοί κατά διαστήματα έδωσαν τροφή στο θέμα του αφορισμού.

Μήνες μετά, ο 49χρονος μόλις Καραπιπέρης, όχι πολύ αργότερα ο Μαστρογιάννι, στα γυρίσματα της επόμενης ταινίας ο Τζαν Μαρία Βολοντέ, με τραγικό τρόπο ο Αγγελόπουλος πριν λίγες ημέρες.

Καιρό αργότερα ένταση έξω από τα δικαστήρια στη Φλώρινα, με μήνυση συγγενούς της Χρυσικού κατά του Μητροπολίτου φαντάζομαι για διασυρμό από τα μεγάφωνα της Χρυσικού. Στο δικαστήριο μέγα πρόβλημα, αφού οι του επισκόπου και ο ίδιος ο Αυγουστίνος αρνήθηκαν να δώσουν όρκο κατά την λανθασμένη ερμηνεία του ''μη ομώσαι όλως''.

Πολλά από τα πεπραγμένα αυτά, υπάρχουν στην αρχή της ταινίας το Βλέμμα του Οδυσσέα, με πρωταγωνιστή τον Χάρβει Καϊτέλ.

Άξιζε τον κόπο όλο αυτό; Σαφώς και όχι.

Χρόνια μετά μπορώ να απαντήσω, χωρίς διάθεση να ανασκευάσω το τότε για λόγους προφίλ, και έχοντας έως τώρα εθνική συνείδηση και πατριδογνωσία, πως η όλη ιστορία δεν άξιζε τον κόπο, ήταν ένα τραγικό λάθος του μητροπολίτου Φλωρίνης. Όφειλε να διαμαρτυρηθεί, αλλά όχι να οργανώσει μια τέτοια αντίδραση χωρίς θεολογικό πραγματικά λόγο.

Λάθος δικό μου που και εγώ συμμετείχα καλή τη θελήσει στις τότε κινητοποιήσεις.

Λάθος και της τότε Συνόδου να μην δεχτεί τους θεολογικούς λόγους και να δεχτεί τους εθνικούς λόγους στο θέμα του αφορισμού. Γιατί αν δέχτηκε εν τέλει τον αφορισμό για εθνικούς λόγους είναι θεολογικά αντικανονικό. Οι εθνικοί λόγοι δεν έχουν θέση μέσα στην Οικουμενική Εκκλησία, παρά μόνο εάν έχουν θρησκευτική χροιά.

Αν πάλι έστω και έτσι δέχτηκε τον αφορισμό, τότε πως παρίσταντο θρησκευτικοί λειτουργοί στην εξόδιο χθες; Θέατρο παραλόγου.

Όπως και να έχει δάκρυσα με τον χαμό αυτό του μεγάλου Έλληνα, έστω και αν δεν συμφωνούσα πάντα με την πολιτική και την φιλοσοφία του. Σε μια χώρα αναξίων η Ελλάδα χάνει τους αξίους της.

Και άξιος ήταν και ο Αυγουστίνος παρά το τραγικό ατόπημα του τότε πάνω στον παρορμητισμό του.

Πέρα από τον αριστερό προσανατολισμό του και τις πολλές κριτικές για το έργο του από τους ανά τον κόσμο σινεφίλ, το κυρίαρχο θέμα του Αγγελόπουλου δεν ήταν η Αριστερά, αλλά η τραγικότητα του ανθρώπου όταν οι πολιτικές επιλογές οδηγούν τον άνθρωπο σε μια Οδύσσεια ξεριζωμού, μέσα από συνεχείς αλλαγές αλλά και καταργήσεις συνόρων.

Ένα βλέμμα - πλάνο στην μοίρα της Πολιτικής Ιστορίας και την μοίρα που αυτή διαμορφώνει στους ανθρώπους. Πάντα σε μουσική υποβολή της Ελένης, ωραίας, αναζητούμενης και χαρισματικής από τον Αλέξανδρο της που ταξιδεύει ανά τον Κόσμο και μεταναστεύει εντός και εκτός Ελλάδος.
Καλό ταξίδι κ. Αγγελόπουλε

Με εκτίμηση και συγνώμη έστω και τώρα Κόττης Κωνσταντίνος μαθητής το 1990 δίπλα στο χώρο των γυρισμάτων του Μετέωρου.

Συμφωνώ μέχρι τελείας με το σχόλιο του αδελφού μας του Κωνσταντίνου, ακόμα και στα "δύσκολα σημεία" αναφοράς στον τότε Επίσκοπο Φλωρίνης, άξιο κατά πάντα, μα άνθρωπο όπως όλοι μας, με αδυναμίες και παρορμητικά λάθη, λάθη που προήλθαν από Αγάπη για το ποίμνιό του....

Πρόσφατα σε αφιέρωμα της Καθημερινής του 1998 που ανατυπώθηκε, είδα πως ακόμα και του θέμα του Γάμου εξ αποστάσεως που θεωρήθηκε διακωμώδηση στο "Μετέωρο βήμα του πελαργού" το 1992, στηρίχθηκε σε ένα πραγματικό γεγονός που η μοίρα των εκτάκτων συνθηκών υπέβαλε. Γράφει ο Αγγελόπουλος σε ένα άρθρο του 1992 για το πως γεννιέται η ιδέα μιας ταινίας μεταξύ άλλων:

"...Ένα διάβασμα ίσως σε μια εφημερίδα του 58΄. Το διάβασμα θα μπορούσε να ήταν η ιστορία της ταφής ενός βοσκού, σ΄ένα μικρό νησάκι , μερικές δεκάδες μέτρα από την ακτή της Κρήτης...... Χειμώνας, άγρια θάλασσα, βάρκα να μην περνάει κι΄ ένας νεκρός βοσκός που περιμένει να ταφεί.

Ειδοποιείται με σήματα ο παπάς του κοντινότερου χωριού. Έρχεται, ανεβαίνει σ΄ένα βράχο με τα ράσα να ανεμίζουν στον αέρα, φωνάζει την λειτουργία στο πέλαγος και οι βοσκοί απέναντι στο μικρό νησί θάβουν τον νεκρό".